Artykuł jest próbą komentarza do bezprecedensowego tekstu w historii i kulturze minionego wieku – „Mojego testamentu politycznego” Adolfa Hitlera. Rozważając w pierwszej kolejności zasadność klasyfikacji gatunkowej dokumentu jako testamentu, autorka skłania się, by –podobnie jak Saul Friedländer – ujmować to określenie w cudzysłów, ze względu na skrajne zaprzeczenie wszelkiej odwagi cywilnej oraz styl właściwy nie tyle ostatniej woli, ile ostatnim rozkazom. Tekst ten został skonfrontowany z mogącym pełnić funkcję testamentu życiorysem napisanym przez Janusza Korczaka pół roku przed śmiercią. Lektura obu nieporównywalnych w jakimś sensie dokumentów, pokazuje, iż potwierdzają one życie swych autorów, zaświadczając o pustce i bezcelowości pierwszego oraz autentyczności i uczciwości drugiego. Wreszcie ze szczegółowej analizy języka i stylu „testamentu” Hitlera, w którym nie brakuje błędów, jak również niebezpiecznych eufemizmów, wyłania się prawda o autorze i ideologii, której służył, której był „lokajem”.