Celem artykułu jest przedstawienie, analiza i ocena dorobku Jenő Lévai, prekursora badań nad zagładą Żydów węgierskich. Dzisiejsze przekrojowe prace o Żydach węgierskich są oparte w dużym stopniu na dorobku Levai. Jednocześnie renoma jego prac systematycznie maleje i coraz częściej kwestionuje się wartość jego publikacji, co nie współgra z historycznym ujęciem skali jego osiągnięć we wczesnych latach powojennych. Autor analizuje cztery kluczowe publikacje Lévai: Endre László. A háborús bűnösök magyar listavezetője, o głównym węgierskim planiście i wykonawcy Zagłady (1945), Fekete könyv a magyar zsidóság szenvedéseiről (Czarna księga o cierpieniach Żydów węgierskich) będąca pierwszemu omówieniu Zagłady na Węgrzech (1946), A pesti gettó csodálatos megmenekülésének hiteles története (Prawdziwa historia cudownej ucieczki z getta peszteńskiego) o  getcie w Peszcie (1947) oraz głównej syntezy Lévai z 1948 r. Zsidósors Magyarországon (Losy Żydów na Węgrzech). Autor konkluduje, że najwięcej kontrowersji opracowań Lévai wynika m.in. z ideologicznie nacechowana interpretacja i wpisywanie się jego w cele polityczne komunistów.