Węgierscy badacze podejmowali dotąd zagadnienia związane z kulturą żydowską i konsekwencjami jej unicestwienia z kilku perspektyw: a) socjologicznej, ukazującej powagę problemu milczenia i wyparcia „tematu żydowskiego” po drugiej wojnie światowej na Węgrzech (István Bibó); b) historycznej, omawiającej losy Żydów węgierskich od czasów Árpáda do współczesności, wyliczającej i opisującej najważniejsze etapy asymilacji i dysasymilacji, a także losy powojenne, w tym znaczenie i rolę Żydów w kształtowaniu się powojennej sytuacji historycznej i stosunków międzynarodowych (Róbert Győri Szabó, Géza Komoróczy, Viktória Bányai i Csilla Fedinec, Ferenc Laczó, Randolph L. Bra- ham); c) politycznej, skupiającej się na historii idei kwestii żydowskiej nad Dunajem w kontekście przemian dziejowych (János Gyurgyák); d) asymilacyjnej, w której fundamentalne znaczenie ma analiza kolejnych pokoleń i ich udziału w życiu codziennym Węgrów, rozwoju lokalnej gospodarki, kultury, życia religijnego, edukacji węgierskiej, czasopiśmiennictwa (Katalin Fenyves); e) tożsamościowej, w której obrębie pokazuje się spuściznę „zamordowanej generacji”, kulturowy wyłom, niedający się wypełnić ani zastąpić (Zoltán Tibori Szabó); f ) etnicznej, w której zbadane zostały wpływy kulturowe dostrzegane w obrębie badań antropologicznych (Hatos, Novák), a także g) z punktu widzenia odpowiedzialności narodowej (István Bibó11) oraz h) wpływu na kulturę węgierską (János Kőbányai12, Ágnes Heller).