Sięgając pamięcią do nie tak znowu odległych końcowych lat osiemdziesiątych XX w., trudno uwierzyć, że większość nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia o Holokauście na amerykańskich uniwersytetach można było pomieścić w jednej niewielkiej salce, jak to bywało na posiedzeniach komitetu, który czuwał nad treścią projektowanej wtedy wystawy stałej w United States Holocaust Memorial Museum (USHMM) w Waszyngtonie. W kołach akademickich ciągle jeszcze toczyła się debata, czy nauka o Zagładzie powinna być w ogóle traktowana jako oddzielna dziedzina badań. A jeśli tak, to czy powinna stanowić część studiów nad historią Niemiec, czy może tzw. studiów żydowskich (Jewish studies). W tym czasie wiele oryginalnych dokumentów i fotografii spoczywało nieodkrytych w archiwach, a autentyczne zdjęcia dotyczące Holokaustu były tam pomieszane z kadrami z powojennych filmów o wojnie i Zagładzie. Było niewielu naukowców, którzy ten temat badali. W Stanach Zjednoczonych, podobnie jak gdzie indziej, w ostatnim dwudziestoleciu nastąpiła prawdziwa rewolucja w dostępności i rzetelności wiedzy o Zagładzie.